mektub acma bicagi.

gözö.özünde kötülük olmayan,sonradan kötü olmaz diye düsünen olsa olsa budala olur.

23:14
“ne oluyor bana?” diye haykırdı ama,hiç sesi çıkmadan.bildiklerinin yumağında bir başına kalmıştı.hayatının her anına gerçekmiş gibi dokunabildiği bir seviyedeydi.hem şaşkınlık duyuyordu.bir yandan da bu şaşkınlık yerini sade bir anlayışa bırakıyordu.kendi hayatı haricinde de hiç bilmediği insanlarınkini yaşayabiliyordu.evet evet bu insanları tanımıyordu önceden,ama artık her şeylerini biliyordu. tüm hayatları yaşıyordu,bir göz kırpımının astronomik sayılabileceği zaman aralığında.”ne yani,salyangoz muyum be?” dedi.”salyangoz muyum?” diye kendi kendine sesli düsünürken,aynada kendi vücudunu görür gibi oldu.dirseklerinde minik benekler vardi.tirtikli ve cirkin,sayica cok ve renkli.ah bunlar nasil gecer ki, belki de basim bunlar yüzünden agriyordur.sonucta hersey titresimlerin birlesmesiyle birbirini takib eden zincirleme olaylar halinde gerceklesir.hâlâ agriyor.yaşamış tüm canlıların her anını yaşayabildiğini farkettiğinde artık biliyordu.inanılmaz güzellikteki o çağlayanı rahatlıkla hisedebiliyordu.bir yerlerden daha önce bilmiş olduğu tüm bilgiler ona doğru akıyordu.rüya gibiydi ama değil.bu bir rüya ya da hayat olamazdı.gerçeğin ta kendisiydi.tek bir anda yaşayabildiklerine tüm evrenler bir ömür adamıştı. “demek ki böyle bir şeymiş,hayret” dedi.tam burada yazmayı kesti.sıkılmıştı ve canı dışarı çıkıp biraz yürümek istiyordu…

mutluluktan delirecek gibi oluyor musun hiç?

birbirine yakin zamanlarda böle hissettigim oluyor.

Reklamlar